Iedereen hetzelfde? Of iedereen uniek?

Religie zorgt door wetten dat iedereen hetzelfde gaat denken en doen. De Bijbel wordt gebruikt om te laten zien dat alles echt volgens de regels van de groep moet. Men is er heilig van overtuigd dat alles moet zoals men dat bepaald en geregeld heeft. Deze regels lijken daardoor echt van God te komen en het lijkt de bedoeling te zijn om duidelijk verschil te maken tussen degene die er bij hoort en degene die er (nog) niet bij hoort. Verschil moet er zijn. Via de, soms onbeschreven regels maakt men duidelijk wat men verwacht van de groep: hoe je bekeringsverhaal moet zijn, hoe je gedoopt moet zijn, hoe je bidt en hoe vaak, hoe de zondag er uit moet zien, hoe je omgaat met niet gelovigen, hoeveel van je geld voor God (lees: de kerk) is en hoe je de bijbel moet interpreteren.
Al deze verwachtingen moeten worden waargemaakt om je beter en christelijker te voelen. Het worden wetten, omdat je constant het idee hebt er aan te moeten voldoen om maar aanvaard te worden door anderen en door God.
Genade laat zien dat het niet Gods bedoeling is om een eenheidsworst te maken van mensen. Hij geeft vrijheid en heeft iedereen uniek gemaakt. Je mag buiten het groepsdenken van anderen in vrijheid leven. Je hoeft niet aan de verwachtingen van de groep te voldoen.
Kijk maar eens hoe Jezus dat deed: hij ging om met hoeren en tollenaars waar verwacht werd dat hij die zou veroordelen en mijden.
Op de Sabbath genas hij zieken, terwijl de religie verwachtte dat hij rust zou nemen.
Hij oordeelt niet als de Farizeeën een vrouw bij hem brengen die ze op heterdaad hadden betrapt op overspel (waar was de man?), maar zegt: Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.
Het gaat er niet om dat ik Gods werk ga doen, maar dat God in mij Zijn werk kan doen. Dat betekent dat ik geloof dat God alles werkt naar de raad van Zijn wil. Hij heeft de leiding over mijn leven. (Ef 1 vers 11) Ik kan op Hem vertrouwen in alle omstandigheden in vrijheid en rust. Niets gebeurt er buiten zijn wil om en God is het die om Zijn welbehagen zowel het willen als het werken in mij werkt. (Fil 2 vers 13)
Het geeft zoveel vrijheid en rust om het aan God over te laten.

Op zoek naar rust

Deze week zag ik het programma Erica op reis. Ze was in Japan en liet de mensen en hun gewoontes zien. Het is een bijzonder land met een prachtige natuur.De mensen zijn erg vriendelijk en gastvrij, maar het was duidelijk dat Japan de afgelopen eeuwen erg geïsoleerd is geweest ten opzichte van de rest van de wereld. Er zijn maar weinig mensen die een andere taal spreken dan hun eigen taal.
Wat opviel was het enorme bijgeloof: overal zijn grote en kleine tempeltjes, heilige voorwerpen, heilig water dat voor geluk zou zorgen als je het drinkt, heilige dieren en allerlei gewoontes die men wel moet doen om geluk, vrede of rust te krijgen in het leven, in je huwelijk of waar dan ook. De Japanners zijn diep religieus, hebben ontzag voor geesten, goden en Boeddha en nog veel meer zaken.

Tijdens het programma moest ik denken aan Paulus die in Athene loopt en ziet dat de hele stad vol godenbeelden staat. In die tijd deden de Atheners en de mensen die er woonden niet veel meer dan met elkaar in discussie gaan en praten over de nieuwste ideeën.
Paulus praatte eerst alleen in de synagogen met de Joden en de Grieken die God vereerden over Jezus en de opstanding. Dit kwam de Atheners ter ore en nieuwsgierig als ze waren naar de laatste ontwikkelingen, vroegen ze Paulus om met hen hierover te praten.
Paulus gaat hier op in en weet op een tactische manier hun aandacht te trekken: Hij zegt dat hij gezien heeft hoe diep-religieus ze zijn; er staan veel beelden van allerlei goden en zelfs een beeld voor de Onbekende God. En over deze God komt Paulus hen vertellen. Deze God heeft de hemel en aarde gemaakt en de hele mensheid is uit God. Voor niemand is God ver weg en door hem leven wij. Er zijn geen beelden van hem nodig. God roept nu overal mensen op om een nieuw leven te beginnen.

In gedachten zag ik Paulus door Japan lopen en zien hoe diep-religieus deze mensen zijn. Maar ze moeten er veel voor doen; allerlei handelingen moeten op een speciale manier verricht worden, wil je gelukkig worden. Er moet gemediteerd worden om rust te vinden en in het heden te blijven.
Zelfs de thee moet op een bepaalde manier gezet, geschonken en gedronken worden. Het is een religie van moeten, net als alle andere religies, inclusief het christendom.
In alle religies gaan mensen gebukt onder moeten dwang van mogen en niet-mogen. Ook in Japan, al die heilige huisjes en gewoontes, men durft ze niet over te slaan. Iedereen gelooft dat het geluk en rust brengt om aan die rituelen mee te doen. Wat zal het brengen als je het niet doet?

Ik denk dat Paulus ook tegen hen zou beginnen met de zin: Ik zie hoe diep-religieus jullie zijn, maar ik ken Iemand die werkelijk rust geeft: Jezus, de Zoon van God.
In Mattheus 11 zegt Jezus: Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij. want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.

http://www.uitzendinggemist.nl/programmas/2159-erica-op-reis link voor het programma

God zorgt

Toen wij trouwden kozen we als tekst 1 Petrus 5 vers 7: Werp al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u. Toen speelden verschillende moeilijkheden in ons leven en we waren echt van plan om te vertrouwen op God. Maar hoe vaak hebben we deze tekst niet gebruikt als broodbakmachine?
Dat klinkt vreemd, maar toch is het zo: werp al uw ingrediënten in de machine, stel 'm in, zodat u het brood krijgt dat u wilt hebben. Ja, het duurt wel 5 uur, maar dan heb je ook wat. 
Als er iets was wat ons zorgen gaf, dacht ik vaak aan deze tekst, legde God ook alle problemen voor en hoopte dan dat Hij voor de goede uitkomst zou zorgen. Soms wist ik het zeker, soms gebeurde dat ook, soms niet. Had ik dan te weinig geloof of moest ik gewoon maar zien dat God kennelijk wat anders van plan was?
Nu denk ik dat we deze tekst helemaal verkeerd gezien hebben. Gaat het hier om onze zorgen en God die de oplossing biedt? Of gaat het hier om de zorg van God en het feit dat het daarom niet nodig is om je grote zorgen over je leven en wat er gebeurt te maken?
Ik denk nu het laatste; het is God die de mens gemaakt heeft en ook voor die mens zorgt: de Heer is God, Hij heeft ons gemaakt, Hem behoren wij toe, zijn volk zijn wij, de kudde die Hij weidt. (ps. 100)
Hij weet wat we nodig hebben, weet ook wat het beste is. Hij leidt onze levens, ook die van mijn kinderen en van de mensen waar ik van hou.
We hebben een God die alles weet en alles onder controle heeft, bij Hem gaat niets mis en dat maakt blij en geeft rust:

Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus. (Fil 4 vers 6 en 7)

Goed Bericht

D.c. Lewis Mijn Gebed 1970

Dit is uw orgel Heer, dit is uw kerk
'k Loop zomaar binnen Heer, net van m'n werk
Niet voor de priester Heer, of 't antiek
Ik kom alleen maar Heer, voor de muziek


Is het bezwaarlijk Heer, dat ik hier zit
Maakt 't wat uit oh Heer, dat ik niet bid
'k Ben niet hervormd of zo, niet katholiek
Ik kom alleen maar hier voor de muziek


Ik kom hier vaker Heer, haast elke week
Nooit bij een zondagsdienst, nooit voor de preek
Als je alleen bent Heer, zonder publiek
Nou dan geniet je meer van de muziek


Ik had 'n rotdag Heer, 't lukte niet best
'k Werd door collega's Heer, ook nog gepest
't Komt door 't orgel Heer, door uw trompet
Ik kwam haast ongemerkt tot een gebed...

Ik was 12 jaar toen dit een hit werd in Nederland. In de kerk werd er grote schande van gesproken. Dit was erg, dit kon echt niet. Maar ik vond het een prachtig lied en het gaf weer hoe eenzaam ik me in de kerk voelde. Maar God ervoer ik al jong in mijn leven, ik wist dat Hij er was en mijn leven leidde. Het lied geeft ook duidelijk het wetticisme weer van de kerken, het moeten en de regels die er zijn. De druk die dat op je leven legt. Ik ben zo blij dat ik nu weet dat alles genade is en ik mag genieten van het feit dat Hij mij al onverdiend met Zich verzoend heeft. Ik zie vol verwachting uit naar wat God in mij gaat doen.

 God is het, die om het plezier dat Hij erin heeft zowel het willen als het werken in jou werkt. (Fil. 2:13)

Opvoeden uit liefde of angst

Psychotherapeute en schrijfster Alice Miller beschrijft hoe kinderen de laatste twee eeuwen werden opgevoed. Ze komt tot de conclusie, dat het een wrede manier van opvoeden is en dat dit kan leiden tot criminaliteit en geweld. Pedagogische boeken uit die tijd staan vol voorbeelden over het afdwingen van gehoorzaamheid, de wil van het kind breken en slaan om het kind te dwingen te laten doen wat de ouders willen. Koppigheid en een eigen wil hebben waren dingen, die een kind moest afleren. Ging het
niet goedschiks dan maar kwaadschiks. Buigen of barsten. maar ook uitbundig en druk gedrag moest worden afgeleerd. Met als doel het conditioneren en manipuleren van de wil van het kind ten gunste van de ouders. Zij noemt dit giftige of zwarte pedagogie.
Het vernederen van kinderen bevredigt de behoefte aan macht en controle van de ouders, maar vernietigt het zelfvertrouwen van het kind. Huilen was iets om af te leren en meegaand gedrag werd beloond. Enthousiasme werd beschouwd als slecht en als je je gevoelens onder controle had was dat een deugd.

Waar komt deze harteloze manier van opvoeden vandaan? Vanzelfsprekend zijn deze ouders ook door autoritaire ouders opgevoed en doen ze gewoon wat hen geleerd is. Ook is het voor mishandelde kinderen een goed gevoel om nu eindelijk eens zelf de macht te hebben. Al te makkelijk vallen ze in hetzelfde spoor als hun ouders.
Maar deze vorm van opvoeden weerspiegelt ook duidelijk het denken van de ouders over zichzelf en de manier waarop ze over God denken. God is autoritair, liefdeloos, oordelend en straft graag en hard. Voor mij is het duidelijk dat ook dit geloof erachter ligt. Het is religie om angst voor God onder controle te houden, angst voor een boze en vijandige God. Daarom gehoorzaamt men die God, probeert dat althans tot in de puntjes. Wetten en regels worden bedacht om maar in een goed blaadje te komen van deze God. Het is niet uit liefde, maar uit angst genomen beslissingen. En ook die angst zet men om naar de kinderen; ouders spelen de rol die ze God toebedenken en laten de kinderen die angst voelen door het uiterste van hen te vergen in gehoorzaamheid en toewijding.

Ook de orthodoxe religie, onder anderen Calvijn, schreef over een God die de mens een vijand is geweest en God de Vader is door Christus' offerande voldaan en verzoend. Maar dat is een omdraaiïng van wat de Bijbel zegt. Want niet God was vijandig naar de mens, maar de mens is vijandig naar God. En ondanks dat heeft God in zijn liefde laten zien, dat Hij de wereld met zichzelf verzoende. Hoe?
De wereld veroordeelde Jezus. terwijl er niets tegen hem gevonden kon worden, Hij werd bespottelijk gemaakt, gegeseld en gekruisigd, terwijl Hij onschuldig was.
En Jezus zei tegen  God: Vader vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen. Het kruis is Gods weg om de wereld met Zich te verzoenen:  Het is God die door Christus de wereld met zich heeft verzoend: hij heeft de wereld haar overtredingen niet aangerekend. (2Kor 5 vers 19)
Als je dan zelf gaat beseffen dat God van de mensen houdt en dat verzoening reeds heeft plaatsgevonden, niet alleen voor een groepje uitverkorenen, dan ga je Zijn grootheid en liefde zien en ga je anders naar je kinderen kijken. Ze zijn van God en ook voor hen is Zijn liefde. 
Het is niet de bedoeling om de kinderen allerlei wetten en regels op te leggen en die koste wat het kost af te dwingen. Dat is voor zowel ouders als kinderen een strijd. Bovendien is het wettisch en laat het geen vertrouwen zien. 

In liefde opvoeden betekent niet dat je je kind alle vrijheid geeft, of maar wat aanrommelt. Structuur aanbieden, voldoen aan zijn basisbehoeften als aandacht en voeding en  leren hoe het leven in elkaar zit, maar ook richtlijnen aangeven en je geloof voorleven zijn de meest belangrijke dingen. Binnen de grenzen heeft het kind dan ruimte om tot ontplooiïng te komen en de wereld te ontdekken. Maar ook het zien hoe ouders met elkaar omgaan, met de kinderen omgaan en dat ze te vertrouwen zijn. Het leert keuzes maken en de gevolgen van zijn keuzes. Het krijgt kennis en met die kennis zal het ook leren verantwoording te dragen voor zijn eigen keuzes. 
Het kind mag fouten maken en daar van leren. 

Liefde of angst

Tijdens mijn opleiding psychosociaal therapeut heb ik geleerd dat alle beslissingen genomen worden uit angst of uit liefde. Daar heb ik heel lang over moeten nadenken, want als dit zo is dan zie je al snel dat je dat zelf ook doet. En de genomen beslissingen uit liefde zijn in vrijheid genomen en kunnen rustig genomen worden of bijgesteld worden. Maar de beslissingen die uit angst genomen zijn, moeten vastgehouden worden, gecontroleerd worden en beheersbaar zijn. Ze zijn dan ook moeilijk te veranderen of los te laten.


In het boek Huizen die de wereld veranderen van Wolfgang Simson staat het volgende: De wens om controle uit te oefenen, vloeit voort uit een gebrek aan vertrouwen of gewoon uit angst. In plaats van zich te richten op gezonde relaties in een organisch verband, hield de kerk zich bezig met het ontwikkelen van veilige rituelen, correcte geloofsformules en goedgekeurde liturgieën.
Daar heb je weer hetzelfde; er wordt van alles geregeld en georganiseerd, zaken die gebaseerd zijn op angst en niet op liefde, vertrouwen of geloof. Niet vertrouwen op God, maar toch zekerheid willen. En dus moeten allerlei  wetten en regels in het leven worden geroepen om die zekerheid te krijgen. Er moet een sluitend systeem gemaakt worden om controle te hebben.
Zodra dit systeem gaat werken gebeurt er tegelijkertijd iets anders: de macht komt handen van een elite-groepje en de mensen voelen zich bedreigd, gemanipuleerd of vallen in apatisch gedrag of men loopt braaf achter de leider aan. Denkend Gods wil te doen.
Het wordt een leven vol moeten en niet mogen. Op de (gereformeerd vrijgemaakte) basisschool heb ik vroeger zelfs geleerd dat alle kerken van de weg af dwaalden en alleen de vrijgemaakte kerk tot behoud leidde. Toen ik aan de leerkracht vroeg of er in de hele wereld wel vrijgemaakte kerken waren, bleek deze kerk alleen in Nederland te bestaan. En nog enkele in Amerika, vanwege emigratie van deze kerkleden. De leerkracht werd boos op mijn volgende vraag: Dus de hele wereld gaat verloren?


Deze vraag achtervolgde me lange tijd totdat ik er achter kwam dat het om God ging, Zijn liefde voor de mens: Johannes 3: 17 Want God heeft zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld zou veroordelen, maar opdat de wereld door Hem behouden worde. Zo ziet God zelf mij en jou. Hij weet inderdaad alles van me, maar veroordeelt me niet. Hij redt me. Hij ziet me volmaakt dankzij het werk van Christus. Hij zegt: ‘NIET SCHULDIG!’. Dat is nou God zelf.

Dan gaat die godsdienst aan de kant en ga ik vertrouwen  op Wie Hij is en wat Hij doet. Dat is geloven in God zelf. Dan ga ik Zijn liefde zien en verdwijnt de angst, geen moeten meer, geen dingen die niet meer mogen, gewoon complete vrijheid. In die liefde kan ik beslissingen nemen, wetende dat God zowel het willen als het werken in mij werkt. (Filippenzen 2 vers 13) Dan hoef ik geen controle te hebben over allerlei delen van mijn leven die onbeheersbaar lijken. 




Klik hier voor meer