Heeft God Zijn volk verstoten?

Want  de HEERE zal Zijn volk niet in de steek laten, Hij zal Zijn eigendom niet verlaten. Psalm 94:14 Want de HEERE zal Zijn volk niet verlaten, omwille van Zijn grote Naam, omdat het de HEERE behaagd heeft u voor Hem tot een volk te maken. 1Samuël 12: 22 Ik zeg dan: Heeft God Zijn volk verstoten? Volstrekt niet! Ik ben immers ook een Israëliet, uit het nageslacht van Abraham, van de stam Benjamin. Romeinen 11:1 God heeft Zijn volk, dat Hij van tevoren kende, niet verstoten. Romeinen 11:2

De ware leer

Als ik naar het leven van Jezus kijk, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Hij de ware leer niet zo belangrijk vond. Daarentegen had Hij de liefde voor de Vader en voor elkaar wel hoog in het vaandel staan.
Sommigen van Jezus tijdgenoten gaven echter wel prioriteit aan de "ware leer". Zij stonden over het algemeen niet op goede voet met Jezus en Jezus niet met hen. Dit liep zelfs zo hoog op dat Jezus hen zelfs "wit gekalkte graven" noemt. (Math. 23:27) Blijkbaar is de "ware leer" en ja daaraan houden dus niet zaligmakend. 

Het Koningschap voor Israël

De discipelen kwamen tot Jezus en vroegen Hem: Here, herstelt Gij in deze tijd het koningschap voor Israël? 
Waar haalden de discipelen dit vandaan? Er zijn beloftes gedaan door God, te beginnen bij Abraham;  Ik zal u tot een groot volk maken, en u zegenen, en uw naam groot maken… met u zullen alle geslachten des aardbodems gezegend worden… het gehele land, dat gij ziet, zal Ik u en uw nageslacht voor altoos [met betrekking tot de aioon] geven… Ik zal uw nageslacht maken als het stof der aarde, zodat, indien iemand het stof der aarde zou kunnen tellen, ook uw nageslacht te tellen zou zijn… Ik zal mijn verbond oprichten tussen Mij en u en uw nageslacht in hun geslachten, tot een eeuwig verbond (Genesis 12:2,3; 13:15,16; 17:7). 

Ook aan koning David zijn beloftes gedaan:  I Kronieken 17:7-14 laat de inhoud van dit verbond zien. Let eens op deze stellige uitspraken: … Ik zal een plaats bepalen voor mijn volk Israël en het planten, zodat het op zijn eigen plaats kan wonen en niet meer opgeschrikt wordt… Ik zal al uw vijanden onderwerpen… Ik [zal] uw nakomeling na u doen optreden, een van uw zonen, en Ik zal zijn koningschap bevestigen. Die zal Mij een huis bouwen, en Ik zal zijn troon voor immer [in verband met de aioon] bevestigen.

De discipelen geloofden dus dat er een dag zou komen dat het koningschap van David hersteld zou worden. Als je Psalm 89:35-37 leest zie het dat nog eens duidelijk bevestigd:... mijn verbond zal Ik niet ontwijden, noch veranderen wat over mijn lippen gekomen is. Eenmaal heb Ik bij mijn heiligheid gezworen: Hoe zou Ik tegenover David liegen! Zijn nakroost zal voor altoos bestaan, zijn troon zal als de zon vóór Mij zijn. 

2 Samuël 7: 12, 13 Wanneer uw dagen voorbij zijn en u met uw vaderen ontslapen bent, zal Ik uw nakomeling na u, die uit uw lichaam voortkomt, doen opstaan en Ik zal zijn koningschap bevestigen. Die zal voor Mijn Naam een huis bouwen, en Ik zal de troon van zijn koningschap voor eeuwig bevestigen.

Ezechiël 34:23, 24 Ik zal over hen één  Herder doen opstaan en Die zal ze weiden: Mijn  Knecht  David. Híj zal ze weiden en Híj zal een Herder voor ze zijn. En Ik, de HEERE, zal een God voor ze zijn, en Mijn Knecht David zal  Vorst zijn in hun midden. Ík, de HEERE, heb gesproken.

Het lijkt er dus op dat de discipelen God op Zijn woord geloofden en herstel van het koningschap van David verwachtten. Ze geloofden letterlijk wat er stond geschreven. Ze geloofden wat God beloofd had. 

Hemel en aarde

Psalm 115 vers 16 de Hemel is de Hemel van de Here, Maar de aarde heeft Hij de mensenkinderen gegeven.

De kerk verlaten

Het is al een jaar of 8 geleden dat we op een zondagmorgen wakker werden en tegen elkaar zeiden: We gaan gewoon niet meer, we stoppen met naar de kerk gaan.
Onze laatste 2 tieners sprongen een gat in de lucht en hebben er kennelijk geen last van gehad om niet meer te gaan.
Voor mij was het een pijnlijk proces. En een eenzame route. Want de meeste mensen hebben er totaal geen idee van hoe eenzaam je kunt zijn in de kerk. Als je niet meer aangesproken wordt, je kinderen niets meer krijgen aan onderwijs, als je aan niemand kwijt kunt dat het met je eigen kind niet zo lekker gaat. Als je veel pleegkinderen hebt en er af en toe een weggeplaatst wordt, omdat het echt niet meer gaat. 

Dan kom je dus niet meer en is er niemand die naar je vraagt, kennelijk geldt dan de tekst uit 1 Johannes 2:19 … Zij zijn uit ons midden weggegaan, maar zij waren niet uit ons; want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn.

Grotendeels ligt het ook aan ons, we kwamen er achter dat God de Redder is van alle mensen, dat genade zonder voorwaarden is. 

Toen ik daar achter kwam, toen kon ik gewoon niet meer naar de kerk. Ik kon het niet meer opbrengen. 

En dat is heel moeilijk te begrijpen voor mensen die geloven dat men zelf voor z'n redding moet kiezen en dat men moet streven om een rein en heilig leven te leiden, dat men z'n best moet doen om te leven zoals God dat wil. 

Ik heb dat ook gedacht en mezelf aktief gehouden met vrijwilligerswerk, zondagschool leiden, mensen bezoeken (die dan nooit eens een tegenbezoek brachten). 

Maar wanner je de kerk verlaat bevind je je ineens in de dorre woestijn van het post-kerkelijk leven. Want je verliest niet alleen je zondagmorgen aktiviteit, je verliest ook de mensen die daar ook zijn, je verliest je vrienden. Niemand begrijpt wat jou ineens bezielt.
Toch is het niet ineens; de eenzaamheid begon al in de kerk, waar je zoveel moest en je dat niet wilde. Waar je dingen hoorde die je niet meer geloofde. Waar niet naar je kinderen werd omgekeken.
Waar je niet mocht zijn wie je was en waar je niet mocht geloven wat ineens zo belangrijk voor je was: God is de Redder van alle mensen!

Zoals door één mens en één daad alle mensen zondaren geworden zijn, zó zullen ook door één Mens en één daad alle mensen gerechtvaardigd worden.  

Romeinen 5:18

Geen mens uitgesloten!

Wie maakt de keuze?

Opgegroeid in een christelijk gezin heb ik me wel eens afgevraagd wat Gods bedoeling was met al die kerken en kerkelijke doctrines. Wat is waarheid? Waar moet ik het zoeken? Waarom moet ik altijd die regels geloven en navolgen van de kerk waar ik dan bij hoor of bij wil horen?

Na jaren zoeken en uit kerken weggestuurd te zijn was het enige alternatief: de kerk uitgaan en alles loslaten. Ja alles, de kerken, de bijbel en God ook maar.

Maar God liet mij niet los. Want de vragen bleven in mijn hoofd: Als God zoveel van mensen houdt dat Hij niet wil dat er iemand verloren gaat, waarom hangt je behoud dan af van de keuze die jijzelf maakt? (Volgens de meeste kerken) Je kunt niet eens de keuze maken om geboren te worden. Je kunt niet eens de keuze maken waar je geboren wordt.

Toen ik erachter kwam dat God van alle mensen houdt en alle mensen met Zich verzoend, kreeg het geloof in Hem pas zin. 

Romeinen 5:18 en 19 (letterlijk.vertaald):

¹⁸ Zo dan, zoals door één misstap
voor alle mensen tot veroordeling [was],
zo ook door één rechtsuiting
voor alle mensen tot rechtvaardiging van leven.
¹⁹ Want net zoals door de ongehoorzaamheid van de ene mens
de velen tot zondaars werden gesteld,
zó zullen ook door de gehoorzaamheid van de ene,
de velen tot rechtvaardigen worden gesteld.

Geloof verloren?

De angst om het geloof te verliezen of om 'verloren' te gaan is de stuwende kracht die veel mensen in de kerk houdt of op het pad van het kerkelijk fundamentalisme.
Geloofssystemen komen en gaan in de loop van de tijd, maar het is gelukkig onmogelijk om God te verliezen of Zijn liefde voor jou kwijt te raken.

Het geloof verliezen, van het kerkelijk pad af zijn, kan zelfs de deuropening zijn van een opnieuw leren kennen van de God de Vader en Zijn liefde voor jou.